Maş fasulyesinin yemeğini uzun zamandır yapıyorum; içine salça ve soğan ekleyerek. Bu sefer de salatasını yapayım dedim; o da güzel oldu. Kıssadan hisse: Hep mercimek ve nohut yemeyin; arada maş fasulyesiyle de çeşit yapın. Bu sefer maş fasulyesini Kadıköy çarşısının içinde, açık bakliyatlar da satan bir baharatçıdan aldım. Kilosu 5 TL. Daha önce marketlerde, organik satan reyonlardan alıyordum. Aralarındaki fark: Dışarıdan aldığımı bayağı ayıklamam gerekti ve bayağı tozlu idi. Kaç su yıkadım hatırlamıyorum. Organik diye satılan daha bir temiz oluyor.

Malzemeler:

- 1 su bardağı maş fasulyesi
- 1-2 domates
- 1-2 avuç maydonoz
- 3-4 sap taze soğan
- Limon, nar ekşisi, zeytinyağı

Maş fasulyelerini bir gün önceden suya koyun, ertesi gün haşlayabilirsiniz. Haşlayıp, süzüp, soğuduktan sonra; dilediğiniz salata malzemesi ile karıştırın. Ben yukarıdaki malzemeleri kullandım; siz istediğiniz gibi çeşitlendirebilirsiniz. Mısır koyan var, soğan koyan, kornişon turşu koyan… Damak zevkinize göre.

Not: Salata bir gün sonra sanki daha bile lezzetli oluyor.

Künefe hepimizin de bildiği gibi, iki kat kadayıf arasına özel tuzsuz bir peynir konularak hazırlanıyor. Kadayıf ateş üzerinde pişirildikten sonra, üzerine de şerbeti veriliyor. Tabii Antakya’ya gittiğinizde, herşeyin bu kadar basit olmadığını görüyorsunuz. Antakya’da onlarca, belki yüzlerce künefeci var ve söylenene göre her birinin de kendine özel künefesi var. Örneğin biri kadayıfını fazla tutuyor, biri peynirini, biri yağını, biri şerbetini, biri şerbetteki şeker oranını, biri pişirme biçimini… Şurada anlaşalım: Bizim yediğimiz künefelerle, Antakya’dakiler kesinlikle aynı değil. Bence ilk göze çarpan şey, Antakya’da yedikleriminizin içinde daha fazla olan peynir oranı. Bizim yediklerimizde peynir belli belirsiz olur; oysa orada yediklerimizde neredeyse yarım santimlik bir peynir tabakası mevcut.

Daha önce annemler ve arkadaşları gezmeye gittiklerinde, sanırım biraz da kaldıkları yere yakın olmasından dolayı, Harika Künefe‘de çok künefe yediklerinden bahsetmişlerdi. Biz de ilk deneyimimizi Harika Künefe’de yaptık. Aynı dükkanda döğme Maraş dondurması da satılıyordu. Üzerine dondurma ekleyeyim mi diyen garsona, ekle bakalım dedik. Kocaman bir dilim künefe, üzerinde ince bir dilim dondurma ile geldi. Dondurma kendi çapında gayet güzel; ama ben kesinlikle künefeye yakıştıramadım. Eşimle beraber yeriz diye aldığımız bir porsiyonun çok büyük bir kısmı, künefe sevmeyen eşimin iki çatal alıp bırakmasından sonra bana kaldı. Ben de hepsini bitiremedim ve kendimce keyiflendim; “Heh heh, demek artık tatlı yeme kapasitem bu kadar düştü.” diyerek:) Sonraki günlerde bunun bir asparagas olduğunu gördük. Harika’nın künefesi, diğerleriyle kıyaslayınca bana bayağı şekerli geldi.

Bir daha yemeyeyim bari derken, eh bir de en çok bahsi geçen Kral Künefe‘de de deneyeyim dedim. Eşim bu sefer baştan resti çekip, ben yemeyeceğim dedi. Olsun dedim, ben az da olsa yiyeceğim ve okuyucularımı aydınlatacağım:) Hep dediğim gibi, herşey sizin için sevgili okurlarım. Bir baktım, benim tatlı yeme kapasitem gayet yerinde! Kral’ın künefesinin şeker oranı bana daha uygundu; bence tam kıvamındaydı. Ayrıca, bahsettiğim yerlerde, künefeler tepsi içinden dilimlenerek tabağa konuluyor ve şerbeti tabaktayken konuyor. Dolayısıyla, şerbetini istediğiniz gibi ayarlayabilirsiniz. Mesela az şerbetli seviyorsanız, az koydurursunuz.

Bir yerden daha bahsedeceğim: Çınaraltı Künefe, Yusuf Usta’nın Yeri. Uzun Çarşı’nın içinde, Ayakkabıcılar Çarşısı’nın girişinde bir cami var. Camiinin avlusunda yer alıyor. Zaten avlu, kendi çapında çok hoş bir yer. Tam oturup çay içmelik. Yusuf Usta’nın özelliği, künefeyi odun ateşi üzerinde pişiriyor olması. Çevire çevire, altının közünü yelleye yelleye, yani yavaş yavaş pişiriyor. Bir tarafı pişince, koca künefeyi omlet çevirir gibi çeviriveriyor havada. Mutlaka onu da denemeniz lazım. Orada otururken, yan masaya Türk bir turist grubu geldi, İstanbullu olduklarını anladık konuşmalarından. Sekiz kişi künefe istediler. 15-20 dakika beklemeleri gerektiği söylendi onlara, çünkü künefeyi taze pişmiş sunacaklardı. Aaaa, oooo, mırın kırın ettiler. Oysa ben olsam balıklama atlardım; yeni pişmiş sımsıcak yemenin tadı başka nede olabilir? Sonra, söylenmeleri devam etti. E burada bu kadar turist var, neden bir iki tepsi daha kurmuyorlar ki dükkanın önüne? Cık cık cık… Sonra elindeki kartonla ateşi harlayan ustaya taktılar: Ne diye kendini bu kadar yoruyor ki, ayakla çalıştırılan körükler var? Ah dedim, işte elimizde ne var ne yoksa körelten zihniyet. Bırakın, bazı şeyler olduğu gibi kalsın, teknoloji katılmasın içine, yavaş yavaş pişsin, bir seferde tek tepsi olsun siz sıranızı bekleyin. Süpermarketlerde dondurma dolaplarında satılan hazır künefeler mi istiyorsunuz, buyrun oradan alın çarçabuk!

Bunun dışında, deneyemediğim ama çok methedilen Harbiye’nin künefesiydi. Harbiye, Antakya merkeze yaklaşık 7-8 km uzaklıkta bir mesire yeri. Kömür ateşinde pişen tavuklarıyla ve künfesiyle ünlü. Harbiye’nin künefesindeki kadayıf oranı daha fazlaymış. Bizim Harbiye’de yemek yediğimiz mekanda, künefe en az iki porsiyon olarak sunulduğu için ben yiyemedim; çok ziyan olacaktı. Ama aklımda kalmadı değil:)

İşte böyle… Güzel şeyler kilo aldırıyor, Murphy kanunlarından biri… O yüzden dilediğimiz gibi yiyeyemesek de, yine de Antakya’da künefe yemenin keyfine vardık. Darısı hepinizin başına….

Antakya ile ilgili diğer gezi notları:

- Antakya Gezi Notları – 1
- Antakya Gezi Notları – 2
- Antakya’da neler yenilebilir? – 1
- Antakya Gezi Notları – 3
- Antakya’da neler yenilebilir? – 2
- Hatay’da Harbiye şelaleleri
- Antakya’da HATAŞ ürünleri

Manavgat şelalesi gibi olmasa da, oldukça çok suyu olan minik şelaleleri var. Şelalelerin çevresine de restoranlar kurulmuş. Meşhur kömür ateşinde pişirilmiş piliç ve üstüne künefe yemeğe gidiliyor. Tarihteki ismi Daphne. Biliyorsunuz Antakya’nın defne sabunu çok meşhur. Hem Antakya’nın içinde, hem de Harbiye’de satılıyorlar. Defne sabunu alırken dikkat etmeniz gereken şu: Sabunlar içlerindeki defne oranına göre fiyatlandırılıyorlar. Örneğin içinde %20 oranında defne olan sabun da var, has defne sabunu da var. Ona dikkat edin, bilinçli olun. (Bize de bir satıcı anlattı.) Ayrıca, Harbiye’de ipekçi dükkanları da var. İpek dokumalı fularlar, kravatlar, kumaşlar veya gömlekler mevcut. Ama herkesin dediği, Samandağ‘daki ipeklerin daha kaliteli olduğu. Samandağ’a da gidecekseniz, oradan almayı tercih edebilirsiniz.

Biz Antakya merkezindeki Habib-i Neccar Camii‘nin önünden kalkan minibüslere bindik. 1.5 TL. Zaten uzun bir yol değil, 15 dakika kadar sürüyor. Harbiye merkezinde bahsettiğim dükkanlar var. Sohbet ettiğimiz bir Antakyalı, bize Kervan Restoran‘ı önermişti. Kervan Restoran, yolun üzerinde büyük, yemyeşil vadiyi yukarıdan gören, kapalı ve temiz bir restoran. Yemekten sonra, size sorarlar meyve mi künefe mi isterseniz diye dedi. Künefe istersiniz dedi. Harbiye’nin künefesi daha farklı oluyormuş, kadayıfı daha fazlaymış ve birçok insan bu tarz künefeyi daha çok seviyormuş. Biz bu tavsiyeleri dinlemeyip, şelalenin dibine inelim dedik.

Aşağı doğru kıvrılan yol üzerinde birçok restoran var. Plastik sandalyeli, çevresindeki sularda ördekler yüzen yerler. Hadi burada oturalım, daha sempatik, gazete de okuruz dedik (Cennet diye bir yer.). Ortaya birkaç tabak meze getireyim mi? diyen garsona, hadi getir bakalım dedik. Humus, babagannuş, soğansız bir çoban salata, yoğurtlu bir meze, biber salçası ve zahter getirdi. Zahter ve babagannuşu bayağı sevdim. Ardından da meşhur piliçten istedik. Bir pilici ikiye bölüp, kömür ateşinde pişiriyorlar. Mangalda tavuk yani. Acayip güzeldi diyemeyeceğim maalesef, fena değildi. Çok övülen bir tavuk olduğu için, beklentilerim büyüktü. Biz belki doğru bir yer tercihi yapamadık. Bir Antakyalı’nın dediğini yapmazsan başına gelecek bu GIA!

Neyse künefe ile keyfimiz yerine gelebilir diyorduk ki, künefeler 2 kişilik tepsilerde yapılıyormuş. Eşim sadece bir çatal alacağından, ben de en fazla 3-4 çatal almayı planladığımdan çok ziyan olacak diye yiyemedik:(  Toplam 50 TL verip çıktık. (Hesabı kontrol etmenizi öneririm.) Ortam güzeldi ama; çevrede ördekler dolaşıyordu, yemyeşil ağaçlar, şırıl şırıl su sesleri arasında sadece çay içmek bile keyifli. (Annemler de Şelale diye bir yerde oturmuşlar, onların da tavuğu önce az pişmiş gelmiş; sonra bir daha pişirtmişler; ama sonuçta memnun kalmışlar.)

Antakya ile ilgili diğer gezi notları:

- Antakya Gezi Notları – 1
- Antakya Gezi Notları – 2
- Antakya’da neler yenilebilir? – 1
- Antakya Gezi Notları – 3
- Antakya’da neler yenilebilir? – 2
- Hatay’da Harbiye şelaleleri
- Künefe Dosyası
- Antakya’da HATAŞ ürünleri

Eşim de Leban köfte diye birşey istedi; çok özelliği olmayan bir çeşit ızgara köfteydi; güzeldi.

Anadolu Restoran‘a, önce bir öğlen gittik. Aşur ve firik pilavı denemeyi çok istiyordum; ama yokmuş. Tepsi kebabı yedik. Maalesef fotoğrafı pek net çıkmamış, ama yine de koymak istedim. Gerçekten çok lezzetliydi. Fiyatı 14 TL. Aslında yediğimiz köfteler sanki birbirinin aynı da, pişirilme biçimleri değişik. Ve köfteler gerçekten çok lezzetli, hele de hafif acıdan hoşlamnıyorsanız. Fırında pişmiş bu tabak, sıcak geliyor önünüze. Ağzınız yana yana yiyorsunuz.

Ayrıca, bu restoranın oruğunu daha çok beğendim ben; onu da deneyin derim. Daha çok benziyor içli köfteye; hamuru çok kalın değil. Tabii damak tadına göre değişir.

Tavsiye edilen yemeklerden biri de, kağıt kebabıydı; ama onu yemek kısmet olmadı. Çünkü birgün kapıda birini dürüm yerken gördük. Dürüm seven bir çift olduğumuzdan deneyelim dedik. Adana dürüm, şimdiye kadar yediğim en güzel lezzetlrden biriydi. Pek sofistike değil ama, inanılmaz birşey… Lavaşı çok sıcak ve salça aromalı. Köfte zaten inanılmaz. Bence kesinlikle deneyin.

Yine Anadolu Restoran’da yediğimiz ekşi aşı (analı kızlı)… Ben ilk defa tattım, iyi oldu. Ama bir daha yemem herhalde, sıra gelmez.

Tatlıya gelelim. Zaten iki çeşit tatlı var: İrmik helvası ve künefe. İrmik helvasını denemek istedik. İrmik helvasının içinde bayağı bir peynir var, kıvamı öyle yoğun ki. Fakat porsiyon çok büyüktü.. İki kişilik bile değil, kesinlikle dört kişilik. Çok ziyan oldu. Denenebilir.

Antakya ile ilgili diğer gezi notları:

- Antakya Gezi Notları – 1
- Antakya Gezi Notları – 2
- Antakya’da neler yenilebilir? – 1
- Antakya Gezi Notları – 3
- Antakya’da neler yenilebilir? – 2
- Hatay’da Harbiye şelaleleri
- Künefe Dosyası
- Antakya’da HATAŞ ürünleri

Yine Uzun Çarşı’dan bazı fotoğraflar. Künefe için kullanılan tel kadayıflar, sıcak sıcak çıkarılan yassı kadayıflar, salçalı ekmekler ve kasaplar.

Kasaplarda istediğiniz kadar eti gramla alıp, tepside hazırlatıp; yine çarşının içindeki fırınlarda pişirtip yiyebiliyorsunuz. Böyle bir adet var. Hoşuma gitti; bu şekilde hem kasap kazanıyor, hem de fırıncı.

Antakya ile ilgili diğer gezi notları:

- Antakya Gezi Notları – 1
- Antakya Gezi Notları – 2
- Antakya’da neler yenilebilir? – 1
- Antakya Gezi Notları – 3
- Antakya’da neler yenilebilir? – 2
- Hatay’da Harbiye şelaleleri
- Künefe Dosyası
- Antakya’da HATAŞ ürünleri

Önce oruk dedikleri, biraz kalınca bir içli köfte yedik. Bulgurdan oluşan dış kısmı, standart bir içli köfteden  biraz daha kalın. Ağzınıza daha çok bulgur tadı geliyor. Kaytaz böreği de başka bir ara sıcak. Avuç içi kadar mayalı bir hamurun üzerine; baharatlı, soğanlı, nar ekşili bir kıyma karışımı koyuyorlar. Lezzetli birşey, ancak geldiğinde sıcak değildi. Sonradan öğrendim, zaten sıcak sıcak yenmiyormuş. Pastanedeki minik pizzalar gibi düşünün. Tabii kıymalı birşeyi sıcak yemeyi tercih ederdim.  Aynı şekilde serimsek de soğuktu. Serimsek de, incecik hamurdan yapılan, içi kıymalı bir börek. O da fena değildi, ama sıcak olsa daha olumlu şeyler söyleyebilirdim.

Neyse hep kötü konuşmayayım: Adana kebap istedik. Onların fotoğrafını çekemeden bittiler. Neyse ki, o tabak tamamıyla çok sıcaktı ve çok lezzetliydi. (Sonradan bir kez daha yedik.) Gayet güzel, şiddetle tavsiye edilir.

Tatlı olarak da, kabak tatlısı aldık. Kireçte pişmiş kabağın üzerine tahinli şerbet dökmüşlerdi. O da güzeldi. Kabak tatlısı en sevdiğim birkaç tatlı çeşidinden beri, ama kireçte pişmişini çok az tatmıştım. O yüzden karşılaştırma yapamayacağım, iyi veya kötü diye. Fakat dışı kıtır kıtır, içi yumuşak ve çok iyi pişmişti. Biraz şekerleme gibi geliyor bana kireçte pişirilince. (Sen ne anlarsın kabak tatlısından demeyin lütfen:) Tahinli kabak tatlısını çok severim, ama kireçte pişmeyenini tercih ederim:) İçecek olarak da sadece su içtik. Toplam hesap 29 TL geldi, gayet makul. Bir kere de, sakin bir gün gitmekte fayda var.

Sultan Sofrası’nda, götürmek için nar ekşisi, ceviz reçeli, kabak tatlısı gibi şeyler de satılıyor. Biz de ceviz reçeli aldık. Ama ben size bir yer daha söyleyeceğim alışveriş yapacağını, sabırlı olun.

Antakya ile ilgili diğer gezi notları:

- Antakya Gezi Notları – 1
- Antakya Gezi Notları – 2
- Antakya’da neler yenilebilir? – 1
- Antakya Gezi Notları – 3
- Antakya’da neler yenilebilir? – 2
- Hatay’da Harbiye şelaleleri
- Künefe Dosyası
- Antakya’da HATAŞ ürünleri

Savon Otel’in hemen bitişiğinde Verdaa‘nın büyük bir satış yeri var. Defne sabunları, defneli şampuanlar, okaliptüslü şampuanlar, zeytinyağlar, defne yaprakları. Daha ziyade hediyelik şeklinde hazırlamışlar. İşte bahsettiğim konuşma burada yaşandı. Bana doğal defne şampuanı gibi pazarlanmaya çalışılan bir şişe şampuan vardı. Arkasını çevirdim, 5 satır boyunca yazan kimyasal maddelerin listesini gösterdim; herhalde normal şampuana defne katmışsınız dedim. Pek anlamadı ne demek istediğimi. O ısrarla, defnenin faydalarından ve şampuanın saça ne kadar iyi geldiğinden bahsediyor. Tabii geliyordur, mutlaka geliyordur; ama doğal defne şampuanı diye pazarlanması yanlış. Güzel güzel sabunlar alabilirsiniz eşe dosta. Ben şahsen, çarşının içinden aldım iki parça sabun. Pek gösterişli değildi, ama satıcı beni ikna etti içindeki defne oranının çok olduğuna. Zaten hem rengi, hem kokusu diğer sabunlardan çok daha yoğundu. Benim sabunlarım süssüz oldu anlayacağınız:) (Ben iki parçaya 9 TL verdim. Daha ucuzları da var dediğim gibi.)

Antakya’nın ara sokakları da çok keyifli, çok değişik. Mutlaka bulduğunuz dapdar, labirent gibi sokaklara dalın; biraz dolaşın. Nasılsa ana caddeye çıkarsınız. Her yer birbirine çok yakın nasılsa.

Aşağıdaki resimdeki merdivenlere dikkat edin. Kenarları yok, birkaç tane de demir çubuk var ve kız bir iniyor bir çıkıyordu. Doğduklarından itibaren ine çıka alışmışlar herhalde. Biz olsak çocuk düşecek diye o damı kaparız ve kesin bizim çocuklar da o damdan yere düşer zaten. Ama onlar düşmüyor işte.

Şimdi gelelim Uzun Çarşı‘ya. Meşhur Uzun Çarşı. Her tip dükkanı bulabileceğiniz, üzeri kapalı bir çarşı. Künefeciler, ayakkabıcılar, baharatçılar, salçacılar, kasaplar, bıçakçılar, daha neler neler… Zaten bayağı bir vaktinizi orada geçirirsiniz. Mesela kaçak çay alınabilir, defne sabunu alınabilir, Bıçakçı Naim‘e uğrayabilirsiniz. Naim bey bıçakları kendisi yapıyor. Bıçak dışında, kurabiye kalıpları var tahtadan oyulmuş. Ben bir tane aldım. Bıçakların da tanesi 1-1.25 TL civarı. Üçlü set alınca da 4-5 TL oluyor.

Dolma pişirirken ağırlık olarak koymak üzere tasarlanmış ağır kapaklar….

Antakya ile ilgili diğer gezi notları:

- Antakya Gezi Notları – 1
- Antakya Gezi Notları – 2
- Antakya’da neler yenilebilir? – 1
- Antakya Gezi Notları – 3
- Antakya’da neler yenilebilir? – 2
- Hatay’da Harbiye şelaleleri
- Künefe Dosyası
- Antakya’da HATAŞ ürünleri

Fotoğrafta gördüğünüz bu güzel salata Yunan Salatası adı ile anılıyor. İri iri doğranmış domates, salatalık ve kuru soğan üzerine zeytin ve küp küp doğranmış beyaz peynirle yapılıyor. Üzerine de bol sızma zeytinyağı eklemek lazım tabii. Bence, olabilecek en güzel karışımlardan biri. Yanında simit ve çayla,  yaz günlerinde hergün sıkılmadan yenebilir. Bizim çoban salatamızın başka bir versiyonu; hemen Yunan damgasını yapıştırıvermişler.

Herkesin bir salatası var; Amerikan salatası, Ruz salatası, Çerkez tavuğu, vs. Neden bizim Türk salatası diye bir salatamız yok? Bir salatamıza Türk damgası basılacak olsaydı, hangisini seçerdiniz?

Kaynak: The Delicious Life – Greek Salad

Kuru dolmaları bir kez Gaziantep’te yemiş, tadını unutamamıştım. Hem acı, hem ekşi, hem yağlı, hem salçalı, müthiş bir lezzetti. Bir kere de evde deneyeyim dedim. Evcini’nin tarifini birebir uygulamaya karar verdim.

Malzemeler:

- 1 dizi kuru patlıcan (Marketlerde de bulunabiliniyor.)
- Yarım kilo orta yağlı kıyma
- 2 büyük kuru soğan
- 5 diş ezilmiş sarımsak
- 1 su bardağı pirinç
- Yarım su bardağı bulgur
- 2 tepeleme yemek kaşığı domates salçası
- 1 tepeleme yemek kaşığı biber salçası
- 1 yemek kaşığı erik ekşisi
- 1 yemek kaşığı nar ekşisi
- Çeyrek su bardağı su
- Tuz, karabiber

Sos için malzemeler:

- 1 yemek kaşığı salça
- 4 yemek kaşığı sıvı yağ
- Kaynar su

Kuru patlıcanların ipini çıkarıp, kaynar su eklediğiniz tencerede 15-20 dakika kadar kaynatın. Patlıcanların ne çok sert, ne çok yumuşak olması lazım. Ardından soğuk sudan geçirip, bir kenara alın. Bu sırada kıymalı iç için, tüm malzemeleri yoğurun. Bulgur yerine aynı ölçüde pirinç de kullanabilirsiniz. Patlıcanların içini doldurun. Dikkat edilecek nokta, tepelerinden 1 parmak aşağıya kadar doldurulması gerektiği. Normal tariflerde bu şekilde doldurulan dolmaların ağızlarının sıkılıp, üstüste pişirilmesi tavisye ediliyor. Bu şekilde içlerinin dışarı çıkmayacağı söyleniyor. Ben içlerini biraz daha fazla doldurup, yayvan bir tencereye dizerek pişirdim. Tabii tek bir tencereye sığmadı, iki ayrı tencerede tek sıra halinde pişirdim.

Dizdiğiniz dolmaların üzerine hazırladığınız yağlı, salçalı sosu gezdirip, pişmeye bırakın.

Tavsiye: Erik ekşisi olmadığından, onun yerine de nar ekşisi koydum. Kıymanın içine ayrıca acı biber eklememiştim. Ama bir daha yaptiğimda kesinlikle ekleyeceğim. Biber salçasının acısı yetmedi, kesinlikle ya sosuna, ya kıymasına biraz kırmızı biber koymak gerek. Acı severlere duyurulur. Ayrıca benim yediğim dolmalar, daha ekşiydi. Yine nar ekşisi miktarını bir kaşık daha arttıracağım. Bu haliyle yiyenlerden tam puan aldı, bunu da söylemeden geçemeyeceğim.

Kaynak: Coffee and Vanilla